సెన్సార్ మీద ఎంత వ్యతిరేకత చూపించినా

టాలీవుడ్ లో గత ఏడాదికి పైగా సెన్సార్ బోర్డు వ్యవహార శైలి మీద తీవ్ర చర్చలు జరుగుతున్నాయి. చిన్న చిన్న విషయాలకు అభ్యంతర పెట్టి రిలీజ్ రోజు వరకు టెన్షన్ పెట్టడం, టైటిల్స్ మార్చమని ఒత్తిడి చేయడం గురించి పలువురు దర్శక నిర్మాతలు ఓపెన్ గానే ప్రెస్ మీట్లలో బయట పడటం చూస్తున్నాం. నిన్న కోన వెంకట్ తో మొదలుపెట్టి గత ఏడాది దండోరా టీమ్ వరకు తమ సాధకబాధలు చెప్పుకున్న వాళ్ళు ఎందరో ఉన్నారు. అయితే ఈ వ్యతిరేకత ఎక్కడిదాకా వెళ్తుందనేది అసలు ప్రశ్న.

సెన్సార్ బోర్డు అనేది కేంద్ర ప్రభుత్వ సంస్థ. దానికో నిర్దిష్టమైన విధి విధానాలున్నాయి. కాలానికి అనుగుణంగా అందులో పని చేసే వాళ్ళ సినిమా చూసే దృక్పథం మారుతూ రావడం వల్ల రకరకాల సమస్యలు చుట్టుముడుతున్నాయి. ఇది ఇప్పటిది కాదు. స్వర్గీయ ఎన్టీఆర్ ‘బొబ్బిలి పులి’ సెన్సార్ చిక్కుల్లో పడితే దర్శక నిర్మాతలు ఢిల్లీ నుంచి హైదరాబాద్ దాకా నానా అగచాట్లు పడి, కోర్టుకు వెళ్లి, రివైజింగ్ కమిటీ చుట్టూ తిరిగి చివరికి ఎలాగోలా సర్టిఫికెట్ తెచ్చుకున్నారు. అది బ్లాక్ బస్టర్ కావడం వేరే సంగతి.

మణిరత్నం ‘బొంబాయి’ టైంలో రేగిన కాంట్రవర్సీలకు లెక్కే లేదు. శివసేన లాంటి రాజకీయ పార్టీలు, కొన్ని సామజిక వర్గాల మత పెద్దలు ఎన్నో వివాదాలు సృష్టించారు. సెన్సార్ సైతం బోలెడు అభ్యంతరాలు, కట్స్ చెప్పింది. నెలలు గడిచిన తర్వాతే మోక్షం దక్కింది. బ్లాక్ అండ్ వైట్ జమానాలో ‘మాల పిల్ల’ నుంచి మొన్నటి అల్లరి నరేష్ ‘రంభ ఊర్వశి మేనక’ దాకా ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే పదులు వందలు కాదు వేలల్లో ఉదాహరణలు కనిపిస్తాయి. ఇవి కొత్తగా వచ్చినవి కాదు, ఇక్కడితో ఆగేవి కాదు.

పరిశ్రమ పెద్దలు ఏమైనా పూనుకుని సెన్సార్ లో మార్పుల కోసం నడుం బిగించినా ఇప్పటికిప్పుడు మార్పు రావడం అంత ఈజీ కాదు. కేవలం సర్టిఫికెట్ ఇవ్వడం మాత్రమే సదరు సంస్థ బాధ్యత కాదు. థియేటర్లకు వచ్చే జనాల మానసిక స్థాయి లేదా సమాజం మీద సినిమా ఎలాంటి ప్రభావం చూపిస్తుందనే కోణంలో సీరియస్ గా ఆలోచిస్తారు. పీపుల్స్ స్టార్ ఆర్ నారాయణమూర్తి ఎన్నిసార్లు ఈ విషయం మీద యుద్దాలు చేశారో లెక్క లేదు. సో సెన్సార్ మీద ఎంత వ్యతిరేకత వచ్చినా ఇది ఇప్పట్లో తేలే వ్యవహారం అయితే ఖచ్చితంగా కాదు.